Chyba nikt nie zaprzeczy, że dobrze jest mieć pieniądze i zdrowie. Zawsze łatwiej być szczęśliwym mając trochę grosza w portfelu, chociaż pojęcie “szczęśliwy” jest tu raczej nie na miejscu i należy mówić - o zadowoleniu.
Pieniędzy szukamy wszyscy i wszyscy szukamy szczęścia. Szczególnie ludzie młodzi są jakby “zaprogramowani” na zarabianie pieniędzy, często za wszelką cenę płacąc przy tym zdrowiem. Rodzi się pęd do posiadania... coraz więcej i więcej; rodzi się uczucie, które możnaby nazwać miłością do rzeczy, a jak wiemy - człowiek, który ponad wszystko kocha rzeczy jest chciwym.
Chciwość jest grzechem, który zwykle uzależnia na całe życie i sprawia, że rzeczy materialne stają się najważniejszym celem posiadania.
Człowiek dotknięty chciwością traci wrażliwość na los innych i ich potrzeby, nie jest w stanie pomóc nikomu bez wyraźnej korzyści dla siebie. Często także staje się przedmiotem niewdzięczności. Już Seneka pisał : “doświadczajmy dobrodziejstwa lecz nie czyńmy z nich przedmiotu lichwy; człowiek, który dając – myśli o zapłacie, zasługuje na oszukanie.”
Jednak trudno powiedzieć, że pieniądze szczęścia nie dają skoro nikt, albo mało kto zdecydowałby się nie podnieść znalezionego pieniądza.
Dla wielu z nas pieniądz jest środkiem do zapewnienia sobie i bliskim egzystencji. Natomiast pieniądz jest toksyczny dopiero wówczas, gdy staje się jedynym celem. Znamy przecież przypadki bogatych żebraków, a tak naprawdę - to mamy tylko te pieniądze, które właśnie wydajemy, bowiem wtedy tylko pieniądze dają zadowolenie. Zamieniamy umowny symbol na potrzebne dobra. Banknoty mają tylko jedno, jedyne zastosowanie – żeby je wydać! Jedynie człowiek chciwy nie wie o tym; on je musi mieć, gromadzić, by żyć w przekonaniu, że to daje mu bezpieczeństwo, chociaż żyje w ciągłej obawie przed stratą.
Nie tylko ludzie zamożni zagrożeni są chciwością; można posiadać niewiele, albo dosłownie nic, a mimo to być chciwym. Każdy kto dla zdobywania pieniędzy lub innych rzeczy materialnych, potrafi poświęcić swoje zdrowie i wolność jest po prostu – chciwcem. Brak umiaru często usprawiedliwia się mianem hobby, słabością do czegoś tam... ale efekty takiej postawy są nader widoczne dla otoczenia, które dystansuje się od takiego człowieka.
Jednak mało kto odważy się powiedzieć biedakowi, że pieniądze szczęścia nie dają - podobnie jak bogatemu, a to z obawy przed śmiesznością... “to wpłać pan swoje pieniądze na moje konto” - usłyszymy.
Pieniądz jest biletem i jeżeli jest tak traktowany – to może być źródłem nie tylko zadowolenia ale i szczęścia, podobnie jak bilet do teatru czy kina.
Czy zatem możliwa jest przyjemność ze zdobywania pieniędzy?
Tak może być tylko wówczas, gdy potrafimy osiągać przyjemność ze zdobywania pieniędzy i ich wydawania, bowiem zachwianie tej równowagi powoduje, że tracimy wolność i stajemy się niewolnikiem własnej osobowości, osobowości rozrzutnika bądź chciwca - co zmuszeni jesteśmy ukrywać przed samym sobą, często do końca życia... bo dopiero śmierć - jak pisał przytaczany już przeze mnie w poprzednich felietonach ks. dr Marek Dziewiecki: uwalnia nas od tego - co posiadamy, a odsłania to, kim byliśmy.
Dariusz Spanialski
