Celtyckie amulety - Dary wróżki Amiro
Amiro, mieszkała na na skraju lasu, ponieważ mimo, że była ona potrzebna ludziom, wszyscy się jej trochę obawiali. W dzień najczęściej ona spała, zaś w nocy chodziła po leśnych duktach i rozpytywała tajemne licha, o radę jak wykonać konkretny amulet. I tak na przykład dla ludzi, którzy mieli chore oczy, lub też, których bolała często głowa, musiał być to amulet wykonany z czarnych kamyków, które trzeba było, zebrać ze cmentarza w bezksiężycową noc. Dla osób, które cierpiały z powodu nieszczęśliwej miłości, Amiro wykonywała amulety z czerwonych korali, które zaklinała podczas porannego piania koguta. Amuletami tymi, były najczęściej bransoletki, korale, kolczyki, ale bywało też i tak, że były to pojedyncze kamienie, które trzeba było na przykład zaszyć sobie lub komuś w odpowiednią cześć ubrania.
Podobno, celtyckie wróżki, posiadały dar przyspieszania czyjejś śmierci. I tak na przykład osoba, bardzo złośliwa i dokuczliwa, mogła się liczyć z szybszym opuszczeniem tego świata. Wówczas to Amiro, przygotowywała jej tajemne korale koloru białego, by tym sposobem jak najszybciej upomniała się o nią Pani Śmierć.
Kobiety, które nie mogły zajść w upragnioną ciążę, nosiły w butach tajemne sznureczki, które miały w sobie błogosławieństwo od samego boga Pioruna. Wierzono bowiem w czasach celtyckich, że wyładowania atmosferyczne, pochodzą od boga Pioruna, który jest niezwykle płodny. A nawet niektóre panny spodziewając się nieślubnego dziecka, które chciały w jakiś sposób ukryć swoje nieszczęście często mawiały, że podczas burzy, zbliżył się do nich Piorun, z którym teraz spodziewają się one potomstwa. Zatem, aby pomóc kobietom pragnącym dziecka zajść w ciążę, Amiro, często prosiła Pioruna o pomoc, ofiarowując mu butelkę łez, zbieranych z leśnego runa.
Jak wiadomo, nie wszyscy Celtowie byli ludźmi majętnymi. Stąd, aby pomóc takim osobom w ich niedoli, Amiro, przygotowywała specjalne olejki, którymi smarowała tak zwane repiki wodne. Najczęściej były to kamyczki zbierane w rzecznym mule, które następnie przez trzy bezksiężycowe noce, musiały być zakopane w pobliżu cmentarza. Po ich późniejszym wydobyciu, należało je wysmarować magicznymi olejkami i dać do połknięcia osobie, która zmagała się z biedą i wszelkimi niedostatkami.
Aby podnieść zbiory z pola w danym roku, przed rozpoczęciem pierwszych prac polowych, proszono Amiro o wszelką pomoc w tym względzie. Ponieważ wróżki te miały z reguły dobre serce, nigdy nie odmawiały one w potrzebie proszących je o to ludziom. Aby zatem pomóc im, Amiro wykonywała specjalny amulet zwany potocznie oblakiem. Był to kawałek białego jaspisu, moczony przez tydzień w kozim mleku, który należało zakopać pod pierwszą zaoraną skibą ziemi. Przynosił on niebywały urodzaj i jak wierzono odganiał z pola wszelkie złe moce.
Wiele z takowych amuletów, ma zastosowanie także we współczesnym świecie, a są to amulety zwane obari, które noszone w portfelach przyczyniają się do namnażania gotówki.
Ewa Michałowska Walkiewicz
