Legenda o Limerick
W X stuleciu, na terenie miasta Limerick, wikingowie założyli port, który wykorzystywali jako bazę asekuracyjną, podczas walk z rodowitymi Irlandczykami, prowadzonymi przez ponad 100 lat. Z faktem tym, związana jest pewna legenda. Otóż, jednym z pracowników tegoż portu, został Jonny dwie blizny. Przydomek ten, otrzymał on po bójce z przełożonym drużyny wikingów, którego Jonny zabił, a on uderzając go w twarz końcem ostrego topora, zrobił mu niej dwie blizny. Klątwą wikingów na osobie Jonnego był fakt, iż wszystkie dzieci, które on spłodził rodziły się z dwoma bliznami na twarzy. Pewnej nocy, Jonny dwie blizny miał sen, w którym czarnopióry anioł, kazał mu się obmyć w najwyższej fali, podczas szalejącej burzy, na wodach rzeki Shannon. Człowiek ten, uwierzył dziwnemu proroctwu i chcąc zanurzyć się w falach wzburzonej wody, po prostu się w niej utopił. Od tego incydentu, duch Jonnego pokazywał się mieszkańcom Szmaragdowej Wyspy, wędrując po spienionych wodach rzeki Shannon. Większość wikingów, nie przejęła się tym faktem i została w mieście, asymilując się z ludnością gaelicką. Sytuacja Limerick nie uległa jednak poprawie, gdyż w czasie toczonych walk z Irlandczykami, miasto to było wielokrotnie niszczone. Okres względnego spokoju, nastąpił dopiero pod koniec XIII wieku, gdy przybyli tu Normanowie.
Nowi władcy, rozbudowali miasto i otoczyli je murami obronnymi. W 1310 roku, na uroczystości w mieście, które były związane z ukończeniem budowy King John Castle, do Limerick zawitał król Jan. Towarzyszył mu orszak pięknych dwórek, z których jedna czarnobrewa Ann, zakochała się w normańskim wojskowym, o imieniu Bruce. Para ta, początkowo spotykała się pod osłoną nocy, ale z czasem swego gorącego uczucia już nie kryli przed światem i władcą. Jednakże, rada starszych Irlandczyków, zabroniła aby piękna Ann spotykała się z siejącym grozę barbarzyńskim wojskowym. Zdesperowana dziewczyna, szybko udała się do znającej się na czarach, starej Bonyfry, która dając jej magiczny pierścień, zaklęła w nim duszka pomyślności. Uradowana Ann, gdy powróciła do miasta i swoich dwórek, uklęknęła przed obliczem króla Jana i prosiła, aby on zezwolił na rychły jej ślub z ukochanym Brucem. Fakt ten, wielce się królowi nie spodobał, toteż ujął ją za rękę, i delikatnie potrząsnął. W tym to momencie, z ręki dziewczyny, spadł czarodziejski pierścień, a duszek pomyślności porwał Ann, na najwyższy szczyt King John Castle, gdzie więziona była ona tam, do końca swego krótkiego życia. Po śmierci dziewczyny, jej upiorne widmo, ukazywało się mieszkańcom miasta regularnie, w każdą rocznicę jej śmierci.
Ewa Michałowska Walkiewicz
