Z czasem, wokół tegoż fortu zaczęło pojawiać się osadnictwo. Tak więc w 1230 roku, podczas inwazji Normanów, miasto to prężnie zaczęło się bronić, a dowództwo nad broniącym się miastem, przejął ich przywódca duchowy niejaki Richard Mor. W wiekach średnich, miastem tym rządziło już 14 klanów kupieckich. Prym jednak sprawował jeden z nich, a był to klan wywodzący się z potężnego rodu irlandzkiego, noszący nazwisko Buchannon.
Miasto to pod koniec piętnastego stulecia, poczęło w szczególny sposób kultywować swoje rodzime tradycje, oparte na obrządkach celtyckich. Słuchano wówczas staroceltyckiej muzyki, wykonywano też pieśni przy wtórze bębnów, kitar i lir. Stara legenda dotycząca miasta Galway mówi, że podczas takowych obrzędów, pewnego dnia instrumenty, na których grana była muzyka celtycka, urosły do niebywałych rozmiarów i same zaczęły wykonywać narodowe tańce. Fakt ten był odebrany przez licznych tubylców, jako znak wieloletniego szczęścia i rozkwitu miasta.
W siedemnastym wieku, miasto to zostało zniszczone przez wojska Oliwiera Cromwella, co spowodowało, że utraciło ono swą dotychczasową świetność. Z faktem tym związana jest pewna legenda, która nam mówi, iż podczas ataku wojsk lorda protektora na Zieloną Wyspę, zginął wówczas jeden z największych rycerzy Braian Dunin. Został on przebity oszczepem, który zakwitł różowym kwiatem, jakie wydaje drzewo figowe.
Ewa Michałowska Walkiewicz
