Wkradam się do zakamarków pamięci wyłuskując spacer po mistycznych, brukowanych blado-różowym licem terrakoty - ulicach Katmandu.
Mijam świadków historii o twarzach niskich, kilkupiętrowych kamienic z drewnianą, często koronkową woalką balkonów.
Słodki zapach kadzidła łaskocze nozdrza. Natarczywie przenika do wnętrza świadomości- tworząc mix z łagodnym i kojącym strumieniem muzyki tybetańskich mnichów, sączącej się z magnetofonów, ustawionych na ulicznych straganach.
Wzorem i kolorem wabią bogato wyszywane ubrania miejscowych artystów , których hafty znane są od wieków.
Na półkach prężą dumnie swe piersi - różnej wielkości ,misternie rzeźbione, metalowe misy z zaklętą w ich wnętrzu tajemniczą wibracją dźwięków.
Do modlitwy zachęcają modlitewne młynki-inkrustowane atrapą lazurytu turkusa i karminu koralowca.
Obok nich widnieją - dostojne, kunsztownie rzeźbione odlane z brązu posążki Buddy, a także wiele innych rzemieślniczych wyrobów, choćby z lekkiego, tekowego drewna.
Staję się cząstką niezwykłego pejzażu, którego magiczny entourage zadaje kłam prawdzie realizmu.
Czuję jej pulsujące, ciepłe, starcze serce. Zerkam do słabo oświetlonego wnętrza.
Mój wzrok przyciąga postać zadumanego Buddy-nęcącego barwą złota przetykanego purpurą, otoczonego wianuszkiem wiotkich, oranżowych świeczek.
Tylko w niektórych odnajduję delikatny płomyk życia.
Nagle ciszę kaleczy pisk! Odcina fragment błogiej kontemplacji...
Czarne węgielki oczu odbijają nieme refleksy w moją stronę.
Po kilku kropelkach chwil- nie spłoszony moim widokiem wskakuje na kolana Oświeconego.
Jego szczurza egzystencja przypomina o szacunku i miłości do otaczającego mnie
świata – nawet, jeśli przyobleka oblicze budzące pejoratywne uczucia - strachu i awersji...
