Kronikarz - magazyn obywatelski

W 100. rocznicę śmierci Marii Konopnickiej

Maria Konopnicka fotografia około 1885 r.

Od stóp Matki Bożej Ostrobramskiej 44-osobowa grupa młodzieży ze Szkoły Średniej im. Szymona Konarskiego w Wilnie, ze szkół rejonu wileńskiego oraz miłośnicy kultu Bożego Miłosierdzia wyruszyli przez Krzemieniec na Podolu do Lwowa, które nie tak dawno było na kresach Rzeczypospolitej i było tak samo polskie jak Wilno.

Od pierwszego dnia byliśmy wprowadzeni w świat historii, która niegdyś łączyła trzy potężne państwa: Polskę, Litwę i Ukrainę. W trakcie zwiedzania zapoznaliśmy się z problemami mieszkających tu Polaków, z niesprawiedliwością, którą muszą znosić od wieków. Każde miasto ma swój urok, znane osobowości, ale także bohaterską i tragiczną historię.

Dim lights Embed Embed this video on your site

{youtubek9PJZbIrXM4&featur{/youtube}

Krzemieniec – miasto, które wychowało słynnego wieszcza Juliusza Słowackiego, zwiedziliśmy z dużym entuzjazmem, przecież w ubiegłym roku obchodziliśmy 200. rocznicę urodzin poety. Z przewodnikiem grupy ks. Darkiem oraz z proboszczem ks. Władysławem Iwańczykiem z katolickiej parafii w Krzemieńcu pomodliliśmy się na grobie matki Juliusza Słowackiego. Następnie zwiedziliśmy dom-muzeum, w którym mieszkał poeta.

Upiększeniem starego grodu jest zamek z XII w. na górze zwanej „królowej Bony”. Na ruinach niegdyś świadczących o potędze królewskiej mogliśmy cieszyć się piękną panoramą miasta. Miasto, które było bogate, w którym mieszkało dużo Polaków, teraz żyje w nędzy, z powodu polityki państwowej, która na wszelki sposób chce wykorzenić polskość. Zachodnia Ukraina jest pełna nacjonalizmu, mimo że teraz przebiega to w sposób łagodniejszy, upolityczniony i „dyplomatyczny”. Lecz historia pokazuje, że nienawiść i brak tolerancji może zamienić się w zbrodnię przeciwko całemu narodowi, jak to się stało na Wołyniu w okresie 1943-1944 r., gdy masowo mordowano mieszkańców pochodzenia polskiego. Musimy o tym mówić, bo każde słowo może pomóc, aby prawda była ujawniona.

Polacy na Ukrainie cierpią pogardę, tak samo jak i Polacy w Wilnie i na Wileńszczyźnie, przez to, że nie możemy posługiwać się ojczystym językiem wszędzie tam, gdzie chcemy, że nie możemy pisać nazwisk po polsku i już wkrótce nie będziemy mogli uczyć dzieci w języku ojczystym, bo politycy – nacjonaliści litewscy pragną wykorzenić polskość.

O pokój między narodami i zdrowy rozsądek modliliśmy się w klasztorze w Poczajach, drugim najświętszym miejscu na Ukrainie. Matce Boskiej Poczajowskiej poleciliśmy swoje prośby i pragnienia chorych z naszych rodzin i bliskich.

Mijając miasteczka i wsie poznaliśmy dużo wątków historycznych zachodniej Ukrainy. Pragnęliśmy jak najszybciej przybyć do Lwowa. Miasto, pełne zabytków i bogatej historii. Nam, Polakom z Wilna, Lwów jest tak samo ważny jak Kraków, przecież nas łączy wielowiekowa historia. We Lwowie ma się poczucie, że jest się w domu.

Pielgrzymka po Lwowie zaczęła się od zwiedzania Cmentarza Łyczakowskiego, nekropolii, gdzie są pochowane słynne polskie osobistości. Lecz naszym celem był grób autorki Roty – Marii Konopnickiej. 8 października minęła 100. rocznica śmierci słynnej poetki i patriotki Polski. Był dla nas zaszczyt i obowiązek odwiedzić i uszanować tak ważną osobę w historii Polski. Najpierw zatrzymanie się przy grobie, zapalenie zniczy i złożenie wieńca od Akcji Wyborczej Polaków na Litwie przez harcerzy WHM. We Mszy św. celebrowanej przez ks. D. Stańczyka przy nadzwyczaj pięknym śpiewie Górniczego Chóru Męskiego ZG „Lubin” z Dolnego Śląska uczciliśmy pamięć naszej słynnej rodaczki, na której twórczości wychowało się kilka pokoleń. Jej postawa życiowa może być wzorem dla każdego obywatela. Znając dziesięć języków, wychowała sześcioro dzieci, pisała i prowadziła aktywne życie społeczne. Lecz w 100. rocznicę śmierci zabrakło przedstawicieli licznych organizacji lwowskich oraz mieszkańców Suwałk, skąd pochodziła poetka. Powstaje pytanie, dlaczego?

Dlaczego są zapominani tacy wielcy i zasłużeni ludzie jak Maria Konopnicka. Polacy Lwowa muszą walczyć o pamięć mieszkanki tego miasta, tak samo jak walczyli i będą walczyć w obronie cmentarza obrońców Lwowa – Cmentarza Orląt. Historia jest po to, aby o niej mówiono i nie zapominano. I dlatego w katedrze lwowskiej odważyliśmy się recytować jej poezję i zaśpiewać na koniec sobotniej Mszy św. „Nie rzucim ziemi, skąd nasz ród”.

Pielgrzymi, podbudowani cechami prawdziwego patriotyzmu i obywatelskiej odwagi, jakie wykazywała Maria Konopnicka i inne znane osoby, których ziemia lwowska „na wieczną wartę przyjęła”, pragną podziękować ks. Darkowi za podróż do niesamowicie pięknego i bliskiego nam, Polakom z Wilna, Lwowa. Wyjazd młodzieży szkolnej stał się możliwy dzięki wsparciu finansowemu posła do parlamentu UE Waldemara Tomaszewskiego, przewodniczącego AWPL oraz samorządu rejonu wileńskiego, a także osób spod klasztoru św. Faustyny Kowalskiej. Dziękujemy.

Julia Bartoszewicz,
Stowarzyszenie Jana Pawła II „Nie lękajcie się”

Tygodnik wileńszczyzny - http://www.tygodnik.lt