SPOTKANIA Z MOŁDAWIĄ
Wzrost liczby parafian (początkowo parafianie wywodzili się głównie z dworów pańskich) był efektem reformy stołypinowskiej na początku XX w., gdy w rejon Rybnicy przybyli Polacy – katolicy z okolic Winnicy, Kamieńca Podolskiego, Jampola, a nawet Galicji. Wkrótce jednak nastały tu ciężkie czasy. W 1935 r. władze radzieckie zarekwirowały dzwony kościelne, a na początku kolejnego roku zajęto kościół i zamieniono go w stolarnię. Wieloletni proboszcz, z pochodzenia Litwin, Antoni Wedegis, dobiegający wówczas siedemdziesiątki, został bez dachu nad głową. Na szczęście jedna z parafianek przypominała sobie, że proboszcz, gdy w czasie wojny domowej wkroczyli do miasta „biali”, udzielił schronienia partyjnemu działaczowi Woronowiczowi, który teraz pełnił odpowiedzialne funkcje w ówczesnej stolicy republiki – Tyraspolu. Dzięki temu udało się wypościć dokument zezwalający kapłanowi na pozostanie w mieście. Przyjęła go do siebie rodzina Myślickich, kapłan zmarł niedługo później, w 1937 r., a wkrótce Myślikich za „działalność wywrotową” zesłano w głąb ZSRR.
W otwartej w kościele stolarni wybuchł pożar i po roku 1941 pod okupacją rumuńską budynek był już ruiną. Nowe władze postanowiły otworzyć tu sobór. Pozbawieni swojej świątyni rybniccy katolicy w 1955 r. wybłagali u władz możliwość zbierania się w cmentarnej kaplicy. Niestety, w 1963 r. rządzący postanowili na miejscu kaplicy wystawić pomnik ku czci poległych w czasie wojny lotników. Wierni zostali zmuszeni, by spotykać się w prywatnych domach. Okres represji skończył się wraz z rozpadem ZSRR, dzięki czemu w ostatnich latach w Rybnicy odrodziła się wspólnota katolicka.
Źródło: Wojciech Śmieja „Mołdawia (Republika Mołdowy). Przewodnik turystyczny”
Wyd. Piątek Trzynastego, Łódź 2007
