Pamięci HELENY BOJAKOWSKIEJ - 1921 - 2011
... nic nie boli tak bardzo jak śmierć .... -
Żegnam Ciebie, Ciociu, prostymi słowami,
bo i TY żyłaś prosto i zwyczajnie,
wychowałaś swoich synów i wszystkich pochowałaś,
uczyłaś męża daltonistę - marynarza kolorów,
uczyłaś nas pokory i słowa dziękuję
masz wnuki i prawnuki,
Gosia, Adam, Jola, Marek ... ich dzieci
pokazałaś nam przyjazny i ciepły dom
u Ciebie, na Prusa zawsze czekało ciasto drożdżowe i zbożowa kawa dogrzewana na zapiecku
i te Twoje makatki jeszcze sprzed wojny haftowane ...
"Bóg w dom"
i każdy Twój uśmiech,
każda modlitwa,
niemy gest
różaniec w ręku ...
Pamiętam Twoje błogosławieństwo, gdy wychodziłam za mąż
Ciociu pamiętam ...
Ciociu Helenko,
pamiętam opowieści Twoje o domu rodzinnym, o każdym pożegnaniu, o wojnie, o wolności, pamiętam jak ruskie na Prusa palili i gwałcili, pamiętam Twoją miłość dla babci Franki ... Pamiętam każdą łzę smutku i radości! Byłaś w każdej rozterce, w każdym dniu naszego życia, pamiętam "krycie się na Prusa", gdy Mama zła nas - szukała, bo kolejna próba, bo zbiórka, wywiadówka - a nas w domu nie ma ... Mieszkanie na Prusa ... jeden ciemny pokój, kuchnia i dwa jasne pokoje... Zawsze te same ... Krok za krokiem dreptałaś o lasce do kościoła na mszę swiętą ... Pamiętam Panią Ewę jak mówiła o Tobie ... synowa - nie - synowa, a była z Tobą po swoje ostatnie dni i zawsze mówiła "Moja DRUGA MAMA" ... Pamiętam jak powtarzałaś "Czcij ojca swego ...". Klękałam z Tobą do różańca.
Moja zwykła święta ...
H E L E N A B O J A K O W S K A
......
... nic nie boli tak bardzo jak śmierć ....
........
W szkole życia wciąż błąkam się,
Niepoprawny Twój dzieciak,
Szukam kogoś, kto powie mi:
"Wiem co czujesz - to nic".
Ty wiesz, Panie, jak trudno żyć,
Byłeś przecież poetą,
Powiedz znowu: "Nie lękaj się",
Jesień oczyści łzy.
W rozpłakanych marzeniach znajdę Twą twarz.
Zostaw wszystko, nie wart jest świat
Twego piękna i bólu.
Wszystko staje się proste tak,
Kiedy kochasz jak On. (Witold Wolny)
DO WIDZENIA! DO ZOBACZENIA!!! Ciociu !!! Do widzenia!
