niespodzianie opadł na mnie dziś w ogrodzie
gdzie siedziałam zaczytana w cudne strofy
wiatr zanurzył w moich włosach swoje palce
i warkocze mi zaplatał to rozplatał
to znów delikatnie czochrał włosy

muskał szyję i opływał po ramionach
delikatnie wsunął ręce pod sukienkę
ja rumieńcem zaś spłonęłam zawstydzona
i poczułam jak mi krew pulsuje w skroniach

a ten trzpiot ani myślał dać mi spokój
coraz milej i zalotniej mnie dopieszczał

kiedy ucichł wyszeptałam rozmarzona
wróć tu kiedyś psotny wietrze do mnie jeszcze

brzemienne deszczem chmury
wiszą nisko można je dotknąć
wyciągam ręce i łapię krople

lubię chodzić w deszczu
wtedy nikt nie widzi że płaczę
przemykam między kroplami

ludzie ukryci pod parasolami
patrzą na mnie ze zdziwieniem
nie dbam o to co sobie myślą

deszcz łagodnie spłukuje żal
pomaga ochłonąć odetchnąć
pozwala powrócić do życia

trawiłam sercem czas mijany
nizinami ścieląc po bezdrożach myśli
i wszystko niezbadane smutnie gasło
żeby pozostać nie zdobytym

szepcząc cichutko w noc marzenia
wpatrzona w gwiazd plejady
poczułam nagle rzekę życia
tworzącą z wód piękne kaskady

i zapragnęłam lotu ptaka
by ujrzeć w życiu jeszcze szczyty
ty zapaliłeś wszystkie światła
i dzień się stał po mrocznej ciszy

(C) Jolanta Sztadhaus