Bóg się rodzi! – Co roku o tej samej porze.
Nie bacząc na to, czy żyjemy w zgodzie, czy w sporze.
Wielu z nas wita Go z czcią i radośnie.
Niewierzący – bywa – wyrażają się o Nim sprośnie.
Ty Panie urodziłeś się w stajence ubogiej.
Żyłeś skromnie, aż do śmierci krzyżowej.
Gdy tymczasem my sługi twoje
Zabiegamy najczęściej o mienie swoje.
Bliźniego chcielibyśmy sobie podporządkować.
Słabszego zaś najchętniej postponować.
Żyjąc zwyczajnie wielkim się stałeś
Choć o wielkość nigdy nie zabiegałeś.
Gdy tymczasem my sługi twoje
O wyższą pozycję staczamy wielki boje.
Mimo że miłość głosiłeś i do niej zachęcałeś.
Wzgardzony przez ludzi w mękach umierałeś.
Ale miłość twoja nawet śmierć pokonała
I pamięć o Tobie, przez wieki przetrwała.
Dzień twoich narodzin ludzkość świętem uczyniła.
Prześladowców twoich, jednak się nie wyzbyła.
Nawet wśród nas, co niektórzy polscy posłowie
Prześladują Cię, jak przed wiekami twoi wrogowie.
Aby zagłuszyć wyrzuty sumienia swego
Dążą do usunięcia, ze ściany sejmu oblicza twego.
Proszę dziś wszystkich, bez względu na wyznanie,
O spokój i wszelkich sporów zaprzestanie.
I kiedy miłość boska Gwiazdą Betlejemską zaświeci,
Żebyśmy się kochali, jak jednego ojca dzieci.
Wierząc w to, że tak w Święta się stanie
Składam wam wszystkim uszanowanie.
Składam także wszystkim Świąteczne Życzenia.
Każdemu, stosownie do jego usposobienia.
Najpierw zwracam się do ludzi Dobrej Woli
Których, jak śpiewał Niemen, jest więcej.
Żeby Szczęście dotarło do nich jak najprędzej.
Złym ludziom, żeby do dobrego, czym prędzej wrócili
I wszystkie wyrządzone ludziom krzywdy naprawili.
Wszystkim:
Żebyśmy dzień każdy uśmiechem witali
I żebyśmy nawzajem siebie wspierali.
Tym którym dzień kolejny, nowym ciężarem się staje.
Niech Mały Jezus, niesienia ulgi w cierpieniu, nie przestaje
