Każdy roczek niesie wiele niespodzianek
i wije dla Ciebie laurowy wianek
chociaż już tak wije latek skromne "dziesiąt"
ciągle coś dodaje prawie każdy miesiąc

I niechaj dodaje... a niebo niech zsyła
wiele wytrwałości co się objawiła
i wiele zapału do pracy wśród ludzi
radosnego ranka, gdy Cie będzie budził

Przy obszernym stole KRONIKARZA w necie
niechaj zasiadają ludzie w całym świecie
snują piękne myśli, szlachetne uczucia
dodają otuchy do dalszego życia

Barbara Szwajcowska

Pewna pani w sylwestrowym zawrocie

porzuciła swe odzienie na płocie

kiedy rano wstała

futerka szukała

wspominając wciąż o sobocie

Pewien pan w karnawałowym nastroju

ruszył w tany z nadzieją podboju

lecz gdy tańczył walca

deptał wciąż po palcach

i pełen spokoju, czekał sytuacji rozwoju

Siedmiu panów kolędniczej gawiedzi

poszło w drogę świątecznych odwiedzin,

dając przedstawienie

gasili pragnienie

jak twierdzili od nadmiaru śledzi

Listopad, szary cmentarz widzę w tle

Stosem liści zasypany park,

Krzyż ukryty w mokrej szarej mgle,

Dlaczego smutno tak?

Listopad, mijam progi wiecznych bram

Tu cierpienia wokół widzę znak,

Chociaż wiem, że wy już wszyscy tam,

Dlaczego smutno tak?

Listopad , stoję nad mogiłą znów

Wciąż z tęsknotą wracam tu od lat,

Jestem blisko, rozumiemy się bez słów,

A jednak smutno tak...

To w listopadzie zasnutym mgłą

przychodzisz na cmentarze,

dziejową ścieżką przejść wśród swych,

bo nikną w pamięci twarze

Cmentarne bramy otwarte wciąż

za nimi krok po kroku

o Twe westchnienie prosi ktoś

co leży w cmentarnym mroku

Tu mogił mijasz różnych moc

co kładą przed tobą cieniem

i przeszłość... i każdego los

ten – miedzy ziemią, a niebem

Jakaż to siła tam ciągnie nas

na co spoglądać nam każe,

ja wiem i Ty to wiesz,

bo chodzisz na cmentarze

I czy to Skała , czy Smardzowice

Minoga czy mroczny las

na wiecznej księgi trafisz stronice

gdy przyjdzie na to czas