Nie mów mi proszę,że nie ma szczęśćia,
Ludzkie szczęście
Że zbyt jest piękne,by było prawdziwe,
Ja chcę, by był ktoś przy mnie w dzień odejścia,
By serce jego było dla mnie tkliwe.
Dlaczego ludzie tak rzadko się śmieją
-Zbyt często na ich rzęsach łza się perli ?
Zawiścią wzajem do siebie gorzeją,
Walczą o stołek w tych czasach niepewny.
Opatuleni w mieniącą łuskę pancerzy
Stracili ufność w to ,że będzie lepiej,
Z bagażem trosk, co im na sercu leżą
-Na krzywdę ludzką są poprostu ślepi !
Dlatego szczęście, dziś relikt przeszłości,
Schowaj,gdy znajdziesz,bo to skarb największy,
Mając go żyć nam będzie dużo prościej
I nic nie zdoła więcej go zwyciężyć !
Tagi:
