W czasie ostatniego naszego spotkania, ks. Langner opowiadał o swojej samotnej, pieszej pielgrzymce do Santiago de Compostela i Rzymu. Ks. Langner to postać nietuzinkowa - proboszcz parafii Ojców-Grodzisko, pomagający potrzebującym. Pielgrzymkę do Santiago de Compostela, której trasa liczyła 830 km, rozpoczął 9 września a zakończył 28 września 2007 roku.
Barwnie opowiadał o swoich rozmowach z napotkanymi ludźmi, pielgrzymami i o swych rozmowach z Bogiem. Wspominał m. in. o spotkał pielgrzymującego Kanadyjczyka, z którym wędrował ok. 3 km, śpiewając „Czarną Madonnę”. 60-letni Kanadyjczyk, pielgrzymując do Częstochowy, nauczył się tej pieśni i nie znając języka polskiego śpiewał ją z naszym księdzem-pielgrzymem.Opowieść księdza Langera o przebytym szlaku Jakubowym i samotnej pieszej pielgrzymce przybliżyła uczestnikom spotkania przepiękne trasy. Relacja z trasy pielgrzymki, wzbogacona licznymi zdjęciami, pozwalała przenieść się pod niebo Hiszpanii i krajów, przez które szedł pieszo w kierunku Rzymu i Watykanu.
Z relacji księdza wyłania się człowiek wrażliwy na drugiego człowieka i na piękno świata. Langner opowiadał na przykład, że prawie na każdej dzwonnicy na drodze św. Jakuba jest jedno gniazdo bocianie. Na niektórych nawet 3, nawet na kolumnie z czasów rzymskiego imperium również.
W wieczorze wspomnień uczestniczyli: Barbara Szwajcowska, Janusz Glanowski , Mieczysław Drozdzowski, Zygmunt i Elżbieta Dercz, Jolanta Penkala, Jacek Piekarz, Henryka Wardyńska, Krystyna Doniek, Karolina i Magdalena Boroń, Lesław Adamczyk z małżonką.
Niezwykle barwna opowieść i swobodna wymiana zdań trwała 3 godziny, bowiem część spotkania dotyczyła zaplanowanej na dwa etapy pielgrzymki do Rzymu i Watykanu. Na zakończenie ks. Langner poinformował wszystkich, że w czasie następnego urlopu będzie kontynuował swą pielgrzymkę.
Dziennik Pielgrzymki do Rzymu:
26. sierpień , po modlitwie w Sanktuarium na Jasnej Górze w Częstochowie wyruszyłem na samotną pieszą pielgrzymkę do Rzymu.
Plan Jasnej Góry: A – Brama Lubomirskich; B – Brama Matki Boskiej Królowej Polski; C – Brama Matki Boskiej Bolesnej; D – Brama wałowa (Brama Jagiellońska); E – Sala Maryjna; F – Bastion królewski (bastion Potockich); G – Pomnik o. Augustyna Kordeckiego; H – Skarbiec; I – Ołtarz przed szczytami; J – Bastion św. Trójcy (bastion Szaniawskich); K – Pomnik Jana Pawła II; L – Bastion Morsztynów; M – Brama Jana Pawła II (brama wjazdowa); N – Bastion św. Barbary (bastion Lubomirskich); O – Domy Muzykantów; P – Wieczernik; R – Wirydarz; S – Kaplica Jabłonowskich (kaplica Serca Pana Jezusa); T – Kaplica Denhoffów (kaplica św. Pawła Pierwszego Pustelnika); U – Wejście na wieżę; V – Kaplica św. Antoniego; W – Pokoje Królewskie; X – Bazylika; Y – Zakrystia; Z – Kaplica MB Częstochowskiej; a – Sala Rycerska; b – Wirydarz klasztorny; c – Refektarz i biblioteka; d, e – Klasztor; f – Studnia; g – Muzeum 600-lecia; h – Arsenał; i – Dziedziniec gospodarczy; j – Dziedziniec główny; k – Pomnik kard. Stefana Wyszyńskiego
26.sierpień. Wieczór .Nocleg w Kamienicy Śląskiej.Szedłem bocznymi drogami. Pozdrawiam moich parafian i Czytelników \"Kronikarza\"
Kamienica (niem. Kaminitz) – wieś sołecka w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie lublinieckim, w gminie Woźniki.
Wcześniejsza nazwa to Kamienica Śląska, nazwa ta używana jest dalej przez większość mieszkańców, Zarząd Dróg Wojewódzkich w Katowicach oraz inne instytucje państwowe.
W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa częstochowskiego.
Do sołectwa Kamienica należy wieś Drogobycza.
W miejscowości znajdują się trzy turbiny wiatrowe wykorzystywane w miejscowym zakładzie produkcyjnym. Przy granicy z Kamieńskimi Młynami znajduje się szkoła podstawowa. Kilka kilometrów od miejscowości znajduje się Kamienica Polska. W czasie rozbiorów obie miejscowości leżały po przeciwnych stronach granicy prusko-rosyjskiej.
W miejscowości funkcjonuje przychodnia lekarska.
Od kilkunastu lat w pobliżu Kamienicy znajduje się odkrywkowa kopalnia żwiru który przetwarzany jest w pobliskiej płuczce.
Przez miejscowość przechodzi Szlak Józefa Lompy.
Najwyższe wzniesienie - góra Biadacz 347 m n.p.m.
27. sierpień. Po drobnych perypetiach dotarłem do Tarnowskich Gór gdzie znalazłem nocleg u gościnnych Ojców Kamilianów.
Kościół p.w. św. Jana Chrzciciela i św. Kamila w Tarnowskich Górach, prowadzony przez Zakon OO. Kamilianów powstał na początku, XX wieku. Wybudowano go w 1907 roku jako kaplicę służącą potrzebom Zakładu św. Jana, który był lecznicą dla alkoholików. Z czasem jednak kościół zaczął spełniać rolę ośrodka duszpasterskiego dla okolicznej ludności. Kościół tworzył architektoniczną całość ze wspomnianą lecznicą oraz klasztorem tarnogórskim. Cały obiekt wykonany został w stylu neogotyckim.
Zakon Kamilianów.
Historia Zakonu
Idea św. Kamila przeniknęła na teren obecnej Polski przez aktywność niemieckich zakonników Posługujących Chorym - Kamilianów. Już. w 1905 roku w Miechowicach koło Bytomia trzej Kamilianie otworzyli dom zakonny. Szukali oni dogodnego miejsca na otwarcie dużej placówki służby zdrowia
. I tak w 1907 roku zakończono w Tarnowskich Górach budowę \"Lecznicy św. Jana Chrzciciela\". Leczono tam nałogowych alkoholików, a przez pewien czas także chorych umysłowo. Podobnie w Zabrzu w 1928 roku zbudowano duży kompleks leczniczy, gdzie opiekowano się szczególnie osobami starszymi. Równocześnie przyjmowano kandydatów do Zakonu z całej Polski.
Po wojnie w 1946 roku zostaje utworzona Polska Prowincja Zakonu Kamilianów. Niestety w roku 1950 pięknie zapowiadająca się działalność Kamilianów zostaje zahamowana: szpitale zostają odebrane Zakonowi i upaństwowione. Możliwa jest tylko praca duszpasterska w czterech parafiach prowadzonych przez Zakon: w Tarnowskich Górach, Zabrzu, Białej Prudnickiej i Taciszowie. W obrębie tych placówek prowadzi się także posługę chorym w domach prywatnych i szpitalach, przy czym w Polsce Ludowej przez dłuższy czas praca kapelanów szpitalnych była bardzo utrudniona.
Dzisiaj Kamilianie w Polsce podjęli się nowych zadań: prowadzenia Domów Pomocy Społecznej w Zbrosławicach (dla mężczyzn upośledzonych umysłowo), w Pilchowicach (dla dzieci specjalnej troski) i w Zabrzu (dla nieuleczalnie chorych), Zakładów Opiekuńczo-Leczniczych w Hutkach koło Olkusza i w Zabrzu oraz Ośrodków Readaptacyjnych dla narkomanów, nosicieli wirusa HIV i chorych na AIDS w Konstancinie i w Piastowie koło Warszawy.
Kandydatów do życia zakonnego przyjmujemy w Taciszowie koło Gliwic, natomiast zakonnicy, którzy zamierzają przyjąć święcenia kapłańskie, odbywają dalszą formację w Seminarium św. Kamila w Burakowie - Łomiankach koło Warszawy. Zakonnicy z czerwonym krzyżem na piersi obecnie pracują również jako kapelani w szpitalach, opiekują się bezdomnymi na Dworcu Centralnym w Warszawie oraz chorymi w domach prywatnych - szczególnie umierającymi.
Polscy Kamilianie pracują także poza granicami kraju (zobacz prowincje kamiliańskie i Prowincjałów): w Berlinie, Austrii, na Węgrzech, na Słowacji i na Madagaskarze. Na Słowacji w Kremnicy we wrześniu 1995 roku został otwarty nowicjat, gdzie 7 młodych Słowaków rozpoczęło życie kamiliańskie, przygotowując się do służenia chorym i cierpiącym. Podobna perspektywa otwiera się na Węgrzech i na Madagaskarze, gdzie kamilianie pracują w szpitalu w Fianarantsoa, prowadzą aptekę oraz służą chorym na trąd w wiosce trędowatych — Ilena.
W dzisiejszych czasach jest wielu chorych i cierpiących, potrzebujących pomocy, serca i poświęcenia. Do tej pracy potrzeba ciągle nowych rąk i gorących serc. Informacji na temat życia Zakonu udzielają wszystkie Domy Kamiliańskie. Natomiast kandydatów do Zakonu przyjmuje Prowincjał :
ul. Bytomska 22
42-606 Tarnowskie Góry
tel. +48 32 285-76-96
e-mail: kamil@kuria.gliwice.pl
28. sierpień. Nocuję na terenie parafii Pilichowice,za Gliwicami.
Dzień był upalny.Najbardziej męczy ruch samochodowy.Pozdrawiam moich parafian,czytelników \"kronikarza\" i wszystkich bliskich memu sercu.
Pilchowice – wieś sołecka w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie gliwickim, w gminie Pilchowice, siedziba gminy Pilchowice.Przez wieś przebiega szlak husarii.
Szlak Husarii Polskiej
Szlak Husarii Polskiej – czerwony znakowany szlak turystyczny w województwie śląskim.
Szlak opracowany przez ks. Jerzego Pawlika w latach 1969-1970 z okazji 286 rocznicy przemarszu wojsk polskich udających się na odsiecz Wiednia. Swą nazwę zawdzięcza decydującej roli Husarii Polskiej w bitwie pod Wiedniem pod wodzą króla Jana III Sobieskiego. Będzin ,Bytom , Piekary Śląskie , Orzech , Nakło ,Tarnowskie Góry , Wieszowa ,Zabrze ,Gliwice ,Żernica ,Nieborowice, Pilchowice ,Stanica ,Rudy ,Rezerwat przyrody Łężczok ,Racibórz ,Pietrowice Wielkie ,Krzanowice
29. śierpień. Dotarłem do Wodzisławia Śląskiego gdzie na nocleg przyjął mnie i ugościł serdecznie ks.dziekan parafii pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Wodzisławiu Śląskim -ks.mgr Bogusław Płonka,duszpasterz kobiet w archidiecezji katowickiej, członek: Rady Kapłańskiej, Rady Wydziału Duszpasterstwa Ogólnego, członek Kolegium Konsultorów, administrator 1998-1999, proboszcz 1999, dziekan od 2003r.
Parafia pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Wodzisławiu Śląskim – parafia jak i kościół parafialny (farny) powołana w 1257 wraz z lokacją miasta w Wodzisławiu Śląskim.
Pierwszym znanym z imienia proboszczem, występujący w dokumentach w latach 1299 i 1308, jest proboszczem jest ks. Jeszko (Jan). Obecny kościół został wybudowany na miejscu starego kamiennego kościoła z XV wieku w latach 1909-1911 według projektu Ludwika Schneidera z Opola. Ks. prob. Henryk Weltike był inicjatorem budowy nowego kościoła, którego konsekracji dokonano dnia 17 października 1911 roku przez ks. prał. Franka. W wyniku działań wojennych z 25 marca 1945 kościół zostaje poważnie uszkodzony, następnie odbudowany w 1946. Wieżę kościoła została nakryta tymczasowym hełmem, aż do sierpnia 2001 r. kiedy pierwotną wieżę zrekonstruowano. Na terenie parafii istniał też kościółek drewniany św. Krzyża, który spłonął się w 1822 w czasie pożaru miasta i nie został już odbudowany. Z założeniem miasta osiedlili się równocześnie franciszkanie-minoryci. Na przełomie XVI/XVII wieku zakonnicy opuścili miasto. Współcześnie (2009 rok) jest to centralny kościół Wodzisławia, stojący na wzgórzu nieopodal rynku widoczny z wielu pobliskich miejscowości będący jednym z symboli architektonicznych Wodzisławia.
30. sierpień. O 13.58 przekroczyłem granicę polsko- czeską.Jestem w Ostrawie Privoz w parafi M B Niepokalanego Poczęcia Ojców Paulinów.Bardzo serdecznie przyjął mnie ojciec Bogdan .Stępień.
ojciec Bogdan .Stępień
OSTRAVA Paulini
O. Bogdan Stępień - przełożony i proboszcz
Klášter Řádu Paulínů
Nám. Sv. Čecha 5
702 00 Ostrava-Přívoz
Czechy
tel. + 420/ 596-133-588
kom. + 420/ 776-154-433
bogdan.s@quick.cz Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.
privoz.farnost@centrum.cz Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.
31. sierpień. Nocleg w Pribor
Niewielkie, zadbane miasteczko z ładnym ryneczkiem, na które można by łatwo nie zwrócić uwagi - wszak w Republice Czeskiej takich miasteczek jest wiele - gdyby nie słynna, pochodząca stąd postać.
Příbor został założony około 1250 r. na miejscu starszej osady wzmiankowanej w roku 1178. W XIV w. miasto miało mury miejskie i trzy bramy. W 1694 roku powstało tu Kolegium Pijarskie, w którym wykształciło się wiele znanych osobistości.
Jednak Příbor zasłynął przede wszystkim jako miejsce urodzenia Sigmunda Freud (1856-1936), twórcy psychoanalizy. Dlatego też rynek miasteczka nazywa się Placem Freuda, a na budynku, gdzie przyszedł on na świat (nieco dalej od rynku), wmurowano pamiątkową tablicę. W Příborze można też podziwiać wiele interesujących renesansowych i barokowych budynków.
1. wrześień. Nocleg w Valasska Mezirici.W .parafii Sw.Trójcy jest dwóch polskich księzy.
Valašské Meziříčí
niem. Wallachisch Meseritsch - miasto w Czechach, na wschodnich Morawach, w kraju zlinskim, w byłym powiecie Vsetin. Według danych z 31 grudnia 2003 powierzchnia miasta wynosiła 5 477 ha, a liczba jego mieszkańców 27 481 osób.Pierwotnie znajdowały się tu dwa miasta: Krásno nad Bečvou na prawym brzegu rzeki Rožnovská Bečva oraz Meziříčí na lewym brzegu tejże rzeki. Pierwsza wzmianka o Meziříčí pochodzi z roku 1297, jako miasto jest znane od roku 1377. Na początku nazywało sie tylko Meziříčí (czes. \"Międzyrzecze\", ponieważ leży między rzekami Rožnovská Bečva i Vsetínská Bečva, które się tu spotykają i tworzą rzekę Beczwę), przymiotnik Valašské otrzymało dopiero w XVIII wieku, sporadycznie pojawia się w roku 1718, do tego czasu nazywana Meziříčí nad Bečvou albo Meziříčí pod Rožnovem. W drugiej połowie XVI wieku miasto otoczono kamiennymi murami. Podczas wojny trzydziestoletniej kilka razy zostało poszkodowane atakami obu stron, niektórych domów na peryferiach już nigdy nie odnowiono. Mury zostały rozebrane w połowie XIX wieku. Od roku 1850 miasto było siedzibą starostwa (okresní hejtmanství). Krásno awansowało na miasteczko w 1491 r. Oba miasta połączono w jedno w 1924 r., kiedy z 8000 mieszkańcami zostało jednym z największych miast regionu Valašsko (Wołoszczyzna Morawska).
2. wrzesień. Nocleg w klasztorzeSióstr Karmelitanek w Štípa
Štípa. Za dwa dni będę w Słowacji.
3.wrzesień. Nocleg w Velehradzie u Cyryla i Metodego.W domu Sióstr od Cyryla i Metodego.
Velehrad jest najważniejszym na Morawach sanktuarium. Dawniej swoją siedzibę mieli tam władcy morawscy, stąd również szerzyło się chrześcijaństwo morawskie według wzoru Cyryla i Metodego. W pobliżu Velehradu znajdował się kościół metropolitalny Metodego, w którym został on pochowany. Najazdy Węgrów powodowały ogromne zniszczenia osad wielkomorawskich, dlatego obecnie nie można dokładnie wskazać miejsca, w którym postawiony był kościół i grób. Kult świętych słowiańskich, którzy razem ze św. Benedyktem są współpatronami Europy, sprawia, iż jest to miejsce znane w Czechach i zagranicą.
Historia Velehradu sięga już początku XIII wieku, kiedy to margrabia morawski Władysław Henryk, razem ze swoim bratem królem czeskim Przemysłem Ottokarem I, założył tutaj pierwszy na Morawach klasztor cystersów. Pierwszych dwunastu cystersów przybyło na Velehrad w 1205 roku z Plas czeskich. W połowie XIII wieku dokończono budowę kościoła Wniebowzięcia Marii Panny i klasztoru w przejściowym stylu romańsko – gotyckim. Kościół był wspaniałą bazyliką z pięcioma nawami. Dzięki swojej długości 100 metrów był wtedy największym kościołem w państwie czeskim. Pozostałości tej dawnej bazyliki zachowały się do dnia dzisiejszego – na wschodniej ścianie kościoła zachowały się trzy z pięciu apsyd (najważniejsza z nich jest po środku piękne zdobiona fryzem romańskim) a w podziemiach dzisiejszej budowy, w lapidarium, dostępne są fundamenty romańskiego kościoła.
Spalony przez husytów w XV wieku budynek, w latach następnych był kilkakrotnie przebudowywany. Obecny wygląd pochodzi z przełomu XVII i XVIII wieku. Nie wiadomo kto był autorem barokowych zmian, na podstawie stylu przypisuje się je Giovanniemu Pietro Tencallowi, nieznani są również artyści, którzy zajmowali się zdobieniem wnętrza. Ogromna fasada dopełniona została dwoma wieżami, a podłoga kościoła o dwa metry podwyższona nasypem.
W okresie reform józefińskich klasztor zlikwidowano. Znana bazylika stała się nieistotnym kościółkiem wiejskim. Kościół podupadał, sala kapitulna zdobiona kolumnami marmurowymi pełniła funkcję stajni końskiej. Velehrad został odnowiony w drugiej połowie XIX wieku z okazji milenijnych uroczystości przybycia misji Cyryla i Metodego na Morawy. W 1890 roku przybyli na Velehrad jezuici, którzy, za wyjątkiem czterdziestu lat okresu komunistycznego, mają tutaj swoją siedzibę do dzisiaj. W 1927 roku papież Pius IX docenił znaczenie Velehradu, chodziło o działalność Cyryla i Metodego oraz unitarian, i nadał mu tytuł basilica minor. Papież Jan Paweł II w 1985 roku, w jedenastą rocznicę śmierci św. Metodego, darował bazylice Złotą różę (tylko kilka bazylik na całym świecie uzyskało ten zaszczyt). Osobiście odwiedził bazylikę w 1990 roku, podczas swojej pierwszej wizyty w Czechach.
4. wrzesień. Nocleg w Strażnice w parafii św.Marcina prowadzonej przez ks.pijarów z Polski.
W Czechach (Morawy) w dniach 3 - 4 czerwca 2009 r., przeżywalismy 378. rocznicę przybycia pijarów na Morawy.
2 czerwca 1631 r., ośmiu zakonników - pijarów przybyło do miasta Mikulov (dawniej: Nikolsburg).
Dwa lata później, w 1633 r., inna grupa pijarów przybyła z Włoch, by prowadzić szkołę w Strażnicach.
W ostatnim czasie mała wspólnota pijarów powróciła na Morawy.
5. wrzesień.Nocleg w Kuta u gościnnych słowaków.
Kúty (węg. Jókút) - miejscowość na Słowacji w kraju trnawskim, siedziba gminy. Po raz pierwszy wzmiankowana w XV wieku. Przed rozszerzeniem strefy Schengen w 2008 roku znajdował się tu punkt kontroli na kolejowym przejściu granicznym z Republiką Czeską
6. wrzesień. Nocleg w Prnzerdor,gdzie pracuje ks. z naszej diecezji Ryszard Mali.
7. wrzesień.Nocleg w Marchegg w domu wspólnoty zakonnej św.Jana.55km.
8. wrzesień.Nocleg w Neusiedl am See.45 km.
9. wrzesień.Nocleg w Parnhagen w parafii gdzie proboszczem jest nigeryjczyk.
10. wrzesień. Nocleg w Unterfrauhaid w parafii ks.Janusza Jamroza.
11. wrzesień. Dzisiaj dzień odpoczynku,trzeba opatrzyć stopy.
12. wrzesień. Nocleg w Weiden bei Rechnitz u ks.Andrzeja Dubiela.45 km.
13. wrzesień. Nocleg w Königsdorf.Idę na Lunlianę.
14 wrzesień. Nocleg w Güssing.
15 wrzesień. Zmęczenie nóg daje o sobie znać.Dzień odpoczynku.Ale doszedłem do Ronisdorf.
16 wrzesień. Nocleg w Radenci w Słoweni w kościele św.Cyryla i Metodego.Trasa 30 km.
17.wrzesień, Powrót koleją do Polski












